The Responsibility of Politicians in Current Democracies

graf. red.

One of the main reasons behind the existence of the current democracies in the world is the fact that the politicians evade the responsibility for the country’s affairs and development. Unfortunately, the concept of political responsibility lacks an objective meaning, and thus it is interpreted in numerous ways. Nevertheless, politicians’ actions have real political and economic, as well as moral, consequences. In socio-political terms, very often actions that benefit politicians are at the same time harmful to citizens. This stems from the fact that politicians’ actions are not guided by Christian ethics, or they simply lack the awareness of being responsible for the fate of the nation that they represent.

The Ethics of Politicians

This problem becomes especially visible when it comes to amending the constitution in some countries or the introduction of new electoral regulations. People in power know very well that any amendments to the constitution or electoral laws should benefit society and the state. Instead, they usually shun the responsibility and prepare changes that serve solely their vested interests. While leaving Christian ethics aside, they follow only their party’s moral code and, thus, are biased in evaluating their own actions.
Is it then possible to assess actions that are not based on an objective moral responsibility? Moreover, is it necessary for politicians to come up with their own moral codes that often serve as a protection from real responsibility?
Politicians distinguish between objective and subjective morality. Usually, they follow a subjective moral code that suits their current political situation and reflects positions taken on various issues by the major parties (which are generally managed in an authoritarian manner).
It is precisely this cunning that prevents them from amending the constitution, introducing new electoral laws or elements of direct-democracy that would grant the power to the true sovereign. This stems from the fact that the major parties, as well as interest groups that accompany them, follow their own tribal moral codes. If the political circumstances change, politicians instantly come up with new “moral values” in order to open new ways for their political or material profits. They do not consider this to be immoral or destabilising, they view it simply as beneficial or disadvantageous in a given situation. All beneficiaries of the system automatically adapt to the changing circumstances and thus create a new, stable foundation for their further activity. Political parties follow their own rules, which they call “moral,” as long as all of their members agree on them. In reality, however, this “morality” has nothing to do with objective or Christian ethics and responsibility. The major parties define their own systems of values in a way that rarely, or never, corresponds to the country’s social and economic reality.
This disparity in understating of ethics by politicians on the one hand and citizens on the other confirms the semi-democratic (half-democracy) nature of the political systems with their fundamental division of the society into two groups: those in power and those who are governed by them.
That is why it is so important for the people to be able to express their voice, for example, in a nationwide referendum. Decisions made in this way are not subjective but are based on general ethics and social consent.
Naturally, it is the task of the government’s agencies to define and execute the rules of systemic harmony between the economic and the socio-political side of a country’s life. Only in this way efficient solutions of a political life of a nation can be found. But what kind of agencies do we have in mind, and how should they be elected? Certainly, not in the system of party-determined list of candidates, which compels citizens to run for office in a collective manner. Today, as a result of parties following their subjective moral codes, the representatives are de facto elected by those parties’ leaders.
According to the objective idea of Christian ethics and democracy, “the representatives of a nation” should be elected by the people. Although it seems plain and simple, it is so only for those who follow their innately held principles of Christian morality.

Society – State – Economy

The quality of people’s lives should be assessed on the basis of how a given system is beneficial for them and for the state in general. Citizens, politicians included, should be aware of their joint responsibility for the optimal and moral functioning of the triangle “society – state – economy.”
The standard of value for moral behaviour can be based on Christian ethics, which can serve also as a foundation for objective political responsibility. It is time to overcome the phenomenon of parallel society in which the government follows the aforementioned “we vs. you” principle in its actions toward citizens. First, however, it is necessary to take a closer look at the shape of the political system, which our politicians seem to be incapable of doing. They are so entangled in their political quarrels that they simply lack the time to take a proper care of the economic and social policies of the state.
If that is the situation, then why citizens, i.e., the sovereign, cannot take matters in their own hands and start making decisions on issues that concern them directly?
Normally, the parliament is the main decision-making agency. It is supposed to be composed of the country’s elite, i.e., the best and the most independent individuals, capable of understanding the most important problems, and acting on the social teachings of the Church and the Nation’s interest.
Let us then take a look at the current reality of parliaments in democratic countries.
The representatives do not feel responsible for the country’s fate because, above all, they represent the interests of their parties. They do not work for the good of the country, but rather adapt their actions to the will of their party’s leaders.
Why? Because they depend on them; it is the leaders who put them in the position of power, not genuine electoral laws.
The methods of “appointing” the representatives are the same in all parties and electoral committees. The leader appoints candidates who later become “the representatives of the Nation,” given that the party crosses the electoral threshold.
That is how the governing elite is chosen in the most coutries. And it governs in the same way it is chosen: irresponsibly, with the party’s interest as an end, short-sightedly, based on personal sympathies and antipathies. Instead of making decisions based on national interest, the parliament occupies itself with issues such as Smolensk crash, shady past of parties’ members, inspection of their personal files, and shaming opponents or promoting bootlickers.
The Nation’s “chosen ones” also lack the sense of guilt for socio-economic crises, which is an another example of them evading the responsibility. They focus only on party quarrels and obedience to their leaders, while seeking the opportunities to maximise their own gains (in terms of money and re-election). All of this leads the country into unnecessary conflict and gradual demise.
As a result of this way of governance, millions of citizens have emigrate abroad, families became divided, many absurd laws have been enacted, the country’s assets are sold off, making it poorer. Do the people in power feel responsible for this situation? Do they feel ashamed of their egoistic actions? Has any of the cabinets in the most coutries apologised for its errors? Sadly, these are only rhetorical questions. The only answer we hear is: “It is not our fault, it is theirs.”
The parliament is a caricature of democracy and one of the main reasons for the dysfunction of the political system. It mocks society by making citizens elect unwanted candidates determined by parties’ leaders. In this way, any remains of the true democratic elements in our system are undermined, and the politically dependent media not only applaud this infringement but also support the actions of the parliament elected through a de facto illegitimate electoral system.
Confused by the media and politicians, the citizen vote without even realising that regardless of whom they elect, it will not change anything in the state’s socio-economic policies that have been continued for years now. So far, none of the parties has presented any complex plan for socio-economic reforms or for improving the political system.

Democracy, But What Kind of Democracy?

Democracy, as some people believe, is not superior to other political systems, nor is it eternal or immune to any destabilising factors. The evidence for that lies in the fact that there are several fundamental forms of democratic governance. Therefore, it is difficult to define which of them is the most functional and effective. According to many political scientists, the best one is the Swiss direct democracy. However, it also has disadvantages. Moreover, the political or economic success of a given country does not always correspond to the level of functionality or dysfunctionality of its form of governance.
Nevertheless, everyone agrees that the most effective form of democracy is the one that brings the process of governance as closely to the people as it is possible and engages them in decision-making both on the local and the national level.
There is no perfect democracy – all of its forms require constant corrections and adjustments. As a system, it is characterised by uncertainty; it has to constantly face the challenges of the postmodern world. Certainly, it is not “the best of all political systems.” Suffice it to say that the presidential system of the United States, semi-presidential one in France, as well as the German system, or even the Swiss one, leave a lot to be desired.
It is crucial to implement the principles of a given form of democracy in a proper and efficient manner, which is often indirectly determined by a country’s historical experience, geopolitical situation, and the level of development.
The level of active participation of citizens in the political process on the one hand, and the operational efficiency of the state – including its local agencies – on the other, are certainly the two most important criteria for assessing the functionality (or dysfunctionality) of a given form of democracy.
Since democracy and conflicts, as phenomena, are closely connected, every democratic system should provide instruments that would contribute to their resolution. Such tools are worked out within the frameworks of a broadly defined political culture. What is a political culture? It is inextricably linked with the development of civil society, which is further determined by the functionality of a given democracy.
The concept of civil society, in its optimal meaning, refers to the activities in the social, economic, and political spheres, which constitute the elements of the political decision-making process. In this context, a political culture is the sum total of attitudes, values, and patterns of behaviour that determine all interactions between those in power and the rest of citizens.
The constitution in all democratic countries invokes the system of “direct democracy,” but in reality the whole governance is carried out top-down, and all “democratic” decisions are made by the undemocratic parlaiment or by cabinets whose members follow their parties’ leaders.
It is interesting that we do not know the actual authors of the document…
Apart from being designed in a very wily way, it is also hedged around by so many laws that people in power can interpret it as they like – and they do so since they are incapable of taking a real responsibility for the country.
The history of our country shows that while designing a constitution we should consider the spirit of the times. If we want the constitution to be up to the modern standards, it needs some serious amendments. It should provide legal instruments that would allow us to carry out our own, sovereign policies, keep the country safe, and to directly influence the nation’s fate.


It is important that we define citizens’ participation in the country’s decision-making process in terms of specific laws. By doing this we can propose certain amendments that would introduce a proper form of referendum – a binding tool of expressing citizens’ will and social supervision – and people’s initiative that would allow us to initiate a referendum whenever we deem it necessary. In short, in order to open the possibility for citizens to actively participate in shaping the country’s future, we need a new rules, it means new constitution.
The way in which the current political elites consolidate their power – by exploiting their dominant position – is at odds with true moral principles. As it was already mentioned, politicians invent their own codes of ethics and conduct. However, crookedness, financial chicanery, constant lying, and corruption cannot provide a foundation of any ethics. Direct democracy is the only way to fill our political life with integrity and conduct anchored in Christian and humane ethics. The modified constitutions should fully protect citizens’ rights to decide on matters that concern them directly.

Prof. Miroslaw Matyja Logos International University

18 thoughts on “The Responsibility of Politicians in Current Democracies

  • 6 grudnia 2019 o 06:10

    Wolałbym po rosyjsku, ale niech będzie.

    • 6 grudnia 2019 o 09:58

      Pamiętam, że jak za młodu miałem okazję i pierwszy raz wybrałem się na zlot chrześcijańskiej młodzieży pod Lednicą (taki chrześcijański Woodstock, drugi raz jak byłem to jacyś gimnazjaliści częstowali mnie i kuzynkę… wódką w trakcie mszy 🙂 ) to zorganizowali tam takie wielkie przedstawienie w którym sugerowali, że państwo powinno być podporządkowane moralności chrześcijańskiej. Nawet jeden z wycieczkowiczów z naszej grupy zauważył, że całe przedstawienie przypomina nazistowskie pochody sprzed II wojny. Teraz po latach już mogę potwierdzić, że wszystkie totalitarne systemy mają taką tendencję do gromadzenia jednostek w masy w postaci różnych pochodów, aby tam je indoktrynować. Ludziom niestety atmosfera takich spędowisk niezwykle odpowiada i łatwo jest ich zahipnotyzować takimi masówkami. Niestety przykład tego Niemca pokazuje, jak mało mamy inteligentnych, myślących niezależnie jednostek –

      Dlatego jednak warto być indywidualistą.

      • 6 grudnia 2019 o 16:11

        Do czasów współczesnych palenie książek w Niemczech w latach 30-tych ubiegłego wieku budzi mnóstwo kontrowersji i większość ludzi sądzi, że podli naziści nienawidzili prawdy i piękna, w związku z tym wrzucali w ogień wybitne dzieła naukowe i literackie. Tymczasem na stosach Niemcy palili wyłącznie publikacje pornograficzne oraz komunistyczne, którymi autorami byli głównie żydzi. Berlin w okresie Weimarskim, czyli mniej więcej od końca I wojny do czasów objęcia władzy przez A. Hitlera, był światowym centrum żydowskiej sodomy i gomory i powojenny upadek narodu Niemieckiego, zapoczątkował założony przez dwóch żydow w 1919 roku Instytut Seksuologiczny, który propagował homoseksualizm, transwestytyzm i każdą inną moralną gangrenę.

        W 1933 roku instytut seksuologiczny naziści zamknęli, założycieli wygnali z Niemiec lub wysłali do obozów koncentracyjnych, natomiast archiwa instytutu zostały spalone na stosie, który symbolizował początek końca żydowskiej ery w Niemczech. Na zdrowym gruncie moralnym, Niemcy w kilka lat osiągnęli najwyższy rozwój duchowy, ekonomiczny oraz technologiczny w nowożytnej historii człowieka na ziemi.

        • 7 grudnia 2019 o 09:55

          “Na zdrowym gruncie moralnym, Niemcy w kilka lat osiągnęli najwyższy rozwój duchowy, ekonomiczny oraz technologiczny w nowożytnej historii człowieka na ziemi. ”

          Tak, tak, szczytem kulminacyjnym tego najwyższego rozwoju duchowego, ekonomicznego i technologicznego była druga wojna światowa i kominy w Auschwitz. O innych zbrodniach nie wspomnę. Dziękuję, wolę przejść się do burdelu i tam “wypocić” nadmiar energii i wygadać wszystkie smutki. Zastanów się człowieku, co ty wypisujesz.

          • 7 grudnia 2019 o 18:08

            Jeśli nie potrafisz myśleć logicznie, spróbuj zwyczajnie na chłopski rozum, może uda się, nic nie tracisz – a zyskasz pozbywając się mitów, stereotypów i utartych schematów. Woot! 🙂
            Cienkie to twoje filozofowanie, portki opadły, niczym
            logika kom. “jerzyjj”. 🙂
            O co kaman? W 1938/9 Hitler nie wiedział jeszcze że “będzie Hitlerem” – zrozumiał? Dlatego nie skacz do przodu niczym koń ułański na dźwięk trąbki sygnałowej . A Niemcy (Hitler) wyprowadził na prostą z kosmopolityczno-liberalnego bagna demokracji – “republiki weimarskiej” . Swoją drogą do szpiku kości nasączony jesteś lewicowo-liberalną
            (weimarską) retoryką, Zachodem i poprzez politpoprawne okulary oglądasz tamten “frankfurcki świat”., proponuję od czasu do czasu przecierać szkła… nie zaszkodzi, być może dostrzeżesz
            ścieżkę prowadzącą do celu jaki sobie postawiłeś.
            Jakie rasy rządzą galaktykami i konsekwencje wojny galaktycznej – Harald Thiers, część 2
            Pod rozwagę poddaję sentencję autorstwa jakoby (niech tam) Cycerona:
            “Właściwością człowieka jest błądzić, głupiego – w błędzie trwać. Żyć – to myśleć. ”

          • 7 grudnia 2019 o 22:45

            @krzyk58. 7 grudnia 2019 at 18:08
            Zorba ma rację. To co wypisujesz, to już nawet nie jest śmieszne, to po prostu żałosne.
            Może zacznij się już leczyć? Przecież to jest pochwałą faszyzmu! Proces dochodzenia do tego co zrobili Niemcy, był rozłożony w czasie i zaplanowany razem z Watykanem celem pokonania komunizmu. To był zasadniczy cel realizowany w porozumieniu z papieżem. Oczywiście pewne zachodnie korporacje chętnie to finansowały, bo też były zainteresowane zyskami i pokonaniem ZSRR. Sprawa można powiedzieć przyśpieszyła bodajże po 1935 roku, gdy Stalin zrobił pokaz wojskowego desantu. Zachód się przestraszył na poważnie rozwojem komunizmu światowego i inspirował działania Hitlera.
            Polecam przeczytać także: „O FAŁSZERZACH HISTORII” Wyd. „Prasa Wojskowa”,
            Warszawa 1948.

            Kiedyś jak znajdę czas to odnajdę i zacytuję ci ciekawostkę, jak Niemcy przygotowywali się do kompletnej germanizacji mniejszości narodowej Polaków, zamieszkujących tereny na Wschód od Odry na terenach i w granicach III Rzeszy z Prusami włącznie, czyli na Mazurach.

            Gdyby im się udało wygrać II wojnę światową, to Polaków by już nie było, a reszta co by pozostała, byłaby zgermanizowana.

          • 8 grudnia 2019 o 09:30

            “Może zacznij się już leczyć? Przecież to jest pochwałą faszyzmu! ” Zdrowia nigdy dość, więc przyjmuję twoje słowa jako wyraz…itd. (znamienna para/fraza z ‘Krzyżaków”)
            No – a czymże był ‘ów faszyzm” jak nie rozwinięciem
            myśli lewicowej którą tak usilnie propagujesz. Po prymo…
            Popełniasz błąd – faszyzm, to znak polityczny zastrzeżony wyłącznie dla Włoch. B. Mussoliniego,
            nawet nie dla ówczesnej Hiszpanii czy Portugalii

            Niemcy A. Hitlera to inna bajka, narodowy socjalizm z przynależną też temu systemowi symboliką w przestrzeni publicznej np. czerwone (robotnicze) sztandary, używanie sprawdzonych form bezpośredniego zwracania się miedzy sobą – towarzyszu. Zauważ
            łaskawie że kadry partyjne NSDAP, SA-mani,itp.
            w dużej rekrutowały się z komunistów.
            Miecławie. “Jedynie prawda jest ciekawa…” 😉

          • 8 grudnia 2019 o 10:16

            Dyskusja z fanatykiem nie ma żadnego sensu. Takim przypadkom już nic nie pomoże. Ale jest to straszne, że tyle lat po wojnie ludzie myślą w podobny sposób, i to w kraju, który został przez tą wojnę dotknięty w tak odrażający sposób. Dla nich wszystko co nie jest katolickie, polskie to od razu jest lewackie i komunistyczne. Tak więc lepiej, żebyś krzyku najpierw dostrzegł belkę we własnym oku.

            A co do meritum to Hitler od początku chciał przywrócenia potęgi Niemiec, a to musiało oznaczać wojnę ze wszystkimi. Stalin również szykował się do wojny, tylko z innych powodów. Takie były skutki dążenia do “wielkości” swojej własnej, narodu czy ideologii. Nie napisałem przecież o gułagach, ponieważ to, co napisał krzyk, dotyczyło Niemców. Obie strony zaszły więc na bardzo wysoki szczyt. Teraz widzę, że Polacy zmierzają w podobną stronę… lepiej nie myśleć czym się skończy to bajanie o “Wielkiej Polsce”. Im szybciej się wyjdzie z tego bagna, tym lepiej, bo przy takiej retoryce nic dobrego z tego nie wyniknie.

          • 8 grudnia 2019 o 16:33

            @krzyk58. 8 grudnia 2019 at 09:30

            Twierdzisz, że: “Jedynie prawda jest ciekawa…” – pytanie tylko jaka? Twoja post-prawda, czy ta prawdziwa oparta na faktach historycznych.?
            No a już imputowanie, że partyjni z NSDAP w dużej mierze rekrutowali się z komunistów, to jawna kpina z historii. To byli tacy sami “komuniści”, jak w naszym PZPR. 🙂

            Natomiast faszyzm, czy nazizm, jako ideologie podboju niczym w zasadzie się nie różnią, poza korzeniami, zaś narodowy socjalizm to fałszywa flaga korporacjonizmu niemieckiego do robienia interesów w celu zapanowania nad światem. Przecież oni musieli jakoś dostosować ideologię do swoich planów, aby wciągnąć jak największe rzesze biednych Niemców do poparcia ich zbrodniczej ideologii. No i udało im się. Niemiec dostał trochę lepsze życie a w zamian stracił wolność. Poszedł na wojnę zabijać bo podobno – “Gott mit uns” – Bóg był z nimi.
            Taki Niemiec wystawił własną rodzinę i dzieci na niebezpieczeństwo w razie przegranej. Jak to się stało, że bóg się od nich odwrócił i stanął po stronie zwycięskich komunistów słowiańskich?

            Dlatego uznaję Niemców za mało inteligentny naród, bo co z tego, że pracowity i kulturalny, jak dał się omotać takiemu psychopacie Hitlerowi i poszedł zabijać inne narody bo uwierzył w konieczność poszerzenia swojej przestrzeni życiowej. Ile to miało wspólnego z prawdziwym człowieczeństwem i chrześcijaństwem?
            I tak mieli dużo szczęścia po przegranej wojnie, że Słowianie nie są mściwi. Gdyby trafili na inny ród, to po zwycięstwie, za ogrom zbrodni jakich się dopuścili, żaden Niemiec nie ostałby się przy życiu.

            Ale do rzeczy. Obiecałem ci ciekawostkę i tym burackim wpisem zmusiłeś mnie do poszukania.
            Po pierwsze – co do komunistów, to oni jako pierwsi byli eksterminowani w Niemczech po przejęciu władzy przez Hitlera. Wśród aresztowanych w 1933 roku komunistów Opolszczyzny większość nazwisk była polska. Jeden z pierwszych hitlerowskich obozów koncentracyjnych powstał na przedmieściach Wrocławia w Tarnogaju w 1933 roku. Już wtedy Hitler miał plany eksterminacji Słowian, musiał się tylko pozbyć opozycji komunistycznej i socjalistycznej oraz związkowej, co czynił ustawicznie od przejęcia władzy, aby zmanipulować niemieckie umysły i wpuścić ich w swoje wojenne plany.

            Na procesie norymberskim zostało ujawnione, że 5 listopada 1937 roku, po południu, Adolf Hitler powiadomił swych generałów, iż powziął nieodwołalną decyzję rozpoczęcia wojny najdalej w 1939/1940 roku i to od ataku na Polskę. Źródło: H. Lehr, E. Osmańczyk, Polacy spod znaku Rodła, Warszawa 1972, s. 12, 88-89.
            Wiadomo, że wojenne plany Hitlera znane były od początku przejęcia przez niego władzy.

            Po drugie – w tych planach wspomagał go także Watykan, chcąc jak najszerzej prowadzić walkę z komunizmem za pomocą rozszerzania germańskiego katolicyzmu.
            Cytowane treści pochodzą ze źródła: H. Lehr, E. Osmańczyk, Polacy spod znaku Rodła, Wyd. MON, Warszawa 1972. GORĄCO POLECAM CI TEN ZNAKOMITY ALBUM BOGATO ILUSTROWANY ZDJĘCIAMI ZE WSPANIAŁEJ DZIAŁALNOŚCI POLAKÓW SPOD ZNAKU RODŁA.

            27 sierpnia 1922 roku w Berlinie został założony ZWIĄZEK POLAKÓW W NIEMCZECH organizujący życie kulturalne półtoramilionowej ludności polskiej w Rzeszy, a którego celem było wywalczenie sobie praw mniejszości narodowej w Niemczech.
            „Polacy, którzy w latach międzywojennych trwali na ziemiach polskich pod zaborem pruskim, a także ich bracia emigranci żyjący na ziemiach połabskich, w Westfalii i Nadrenii, nazwali siebie wspólnym mianem Polaków spod znaku Rodła.
            Rodło oznaczało dla nich ścisłą rodzinną więź z Wisłą, wierną rzeką narodu polskiego oraz kolebką jego kultury, Krakowem. (…) Żyjąc od wieków nad Odrą, Łyną czy Bałtykiem, a od wielu dziesięcioleci także nad Szprewą i Renem, z całą świadomością związali swoje losy z ziemią, ze społecznością i kulturą dorzecza Wisły.” (s. 5)

            A teraz cyt. z w/w książki politykę Watykanu wobec polskich katolików w Niemczech:
            „20 lipca 1933 roku pierwszą umową międzynarodową, jaką III Rzeszy Adolfa Hitlera udało się podpisać – i uspokoić nieco przestraszoną hitleryzmem światową burżuazję – był konkordat z Watykanem, podpisany przez wicekanclerza Franza von Papena i sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej za pontyfikatu Piusa XI Eugenio Pacelliego, późniejszego papieża Piusa XII. Konkordat ten zobowiązywał Watykan do „popierania lekcji religii w języku niemieckim we wszystkich państwach w których istnieje mniejszość niemiecka”.
            Inny artykuł brzmiał: „Granice diecezji będą utrzymane jak dotychczas, zmiany nastąpią tylko w porozumieniu z rządem Rzeszy”. Artykuł ten skierowany był przeciwko Polsce oraz ludności polskiej w Nadodrzu, na Warmii i Mazurach, gdzie Watykan stworzył specjalne delegatury apostolskie. Konkordat nie zabezpieczał natomiast żadnym słowem prawa do języka polskiego w kościołach ludności polskiej w Rzeszy. W tej sytuacji Związek Polaków w Niemczech zdecydował zorganizować pielgrzymkę protestacyjną do Rzymu, mającą przypomnieć Watykanowi istnienie półtoramilionowej, w większości katolickiej, ludności polskiej w Niemczech. W Rzymie jednak kierownictwo ZPwN natrafiło na ks. Eugenio Pacelliego, który w dramatycznej rozmowie oświadczył ks. dr. B. Domańskiemu, dr. J. Kaczmarkowi i St. Szczepaniakowi:
            „- Nie! Interesy Kościoła wymagają całkowitej germanizacji Nadodrza dla umocnienia tam germańskiego katolicyzmu. I dlatego papież przemówi do was po niemiecku, i to w obecności przedstawiciela waszej ambasady, ambasady III Rzeszy!” (s. 93)

            Co ty na to katoliku? Powinieneś się wstydzić!
            No i taka hipoteza! Czy aby czasami, to nie germański katolicyzm nakazywał Wyszyńskiemu podpisać list do biskupów Niemieckich w 1965 roku?

      • 6 grudnia 2019 o 14:59

        Nie ma moralności chrześcijańskiej. Jest moralność uniwersalna, ludzka, niezależnie od religii i idei, wartości człowieczeństwa są te same. Najczęściej to religie wypaczają te wartości moralne, postępując niezgodnie z prawem natury, choć fałszywie do tego prawa natury się odwołują przypisując sobie patent na jedynie słuszne dogmaty.

        • 6 grudnia 2019 o 19:27

          “Nie ma moralności chrześcijańskiej”. Dla ciebie nie ma – dla mnie ( i nie tylko) jest! Może do twego lewackiego euro-uma
          przemówi oficer oficer radzieckiego wywiadu wojskowego (wojennego) GRU
          płk Kwaczkow? – Анонс идеи Русского Христианского Социализма


          • 7 grudnia 2019 o 22:26

            Chłopie, ty co najwyżej masz moralność katolicką, a to oznacza, że nawet jak uznamy istnienie moralności chrześcijańskiej w oparciu o domniemane nauki Jezusa zapisane w pierwszych czterech ewangeliach, to niestety do chrześcijanina ci dużo brakuje. 🙂
            „Chrześcijaństwo to zbyt poważna sprawa, żeby ją zostawić Kościołowi katolickiemu” – Slavoj Žižek.

            A co do ruskiego chrześcijańskiego socjalizmu, to powinieneś wiedzieć, że to utopia i tenże oficer się myli. Na religii prawosławnej, jak i katolickiej nie zbudujesz systemu sprawiedliwości społecznej. To są dla Słowian obce twory prowadzące do umartwienia i ukrzyżowania umysłów. Wyzwalają samozniszczenie jednostek. Wszelkie osiągnięcia naukowe, jakie kiedyś notował Związek Radziecki, a obecnie Rosja, zawdzięcza wyzwoleniu umysłów z okowów religijnego myślenia. Akceptacja wolności religijnej, wolności sumienia i wyznania, nie oznacza jeszcze poddania się dominacji religijnej i na szczęście politycy rosyjscy doskonale o tym wiedzą. W przeciwieństwie do naszych, co padli na kolana i ubezwłasnowolnili naród i siebie.

          • 8 grudnia 2019 o 09:36

            Boję się nieomylnych i idealistów… 🙂

          • 8 grudnia 2019 o 16:47

            A ja się boję fanatyków religijnych i faszyzmu, także katolickiego. 🙂
            „Tam gdzie książki palą, niebawem także ludzi palić będą” – Heinrich Heine, 1920 rok.
            Coś ci to przypomina?:
            Hannah Arendt pisała: „Trzeba było wulgarności prowodyrów motłochu, aby odkryć ogromną ich przydatność do organizowania marszów. To oni zaczęli wmawiać motłochowi, że każdy z jego członków może się stać takim wzniosłym, niesłychanie ważnym żywym wcieleniem czegoś idealnego, jeżeli tylko przyłączy się do ruchu. Wtedy nie będzie musiał już być lojalny, wspaniałomyślny czy odważny, automatycznie bowiem będzie samym wcieleniem lojalności, wspaniałomyślności i odwagi”. Źródło:„Korzenie totalitaryzmu”.

          • 11 grudnia 2019 o 16:19

            “„Tam gdzie książki palą, niebawem także ludzi palić będą” – Heinrich Heine, 1920 rok.
            Coś ci to przypomina?”
            Palili ‘książki” (za duże słowo) goowno warte – patrz wyżej:
            Tymczasem na stosach Niemcy palili wyłącznie publikacje pornograficzne oraz komunistyczne, którymi autorami byli głównie żydzi.

  • 6 grudnia 2019 o 10:07

    France people on the streets and barriadas fights for freedom, democracy and socializm.


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.