Wojskowość

Specnaz Federacji Rosyjskiej. Broń długa – karabiny samopowtarzalne oraz karabiny automatyczne na naboje pełnej mocy. Wprowadzenie

Sniper_Rifle_Mosin_1891_30-fr By Nemo5576 retouched by Ewan ar born – Nemo5576, Copyrighted free use, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=4748967

Artykuł stanowi wprowadzenie do bogatej i obszernej tematyki, dotyczącej rosyjskich i radzieckich karabinów samopowtarzalnych oraz karabinów automatycznych na naboje pełnej mocy. Ze względu na zróżnicowanie konstrukcji opisywanych w kolejnych artykułach broni strzeleckich oraz zasad ich działania, Redakcja „Obserwatora Politycznego” wraz z autorem tego cyklu artykułów proponują swoim Czytelnikom zapoznanie się z podstawową terminologią, dotyczącą klasyfikacji broni strzeleckiej, a także z podstawowymi zasadami balistyki oraz z cechami szczególnymi nabojów karabinowych.

Broń strzelecką – dla potrzeb cyklu artykułów o karabinach samopowtarzalnych oraz o karabinach automatycznych na nabój pełnej mocy – można podzielić na dwie zasadnicze grupy, a mianowicie: broń niesamoczynną, którą można określić także jako broń nieautomatyczną oraz broń samoczynną, która jest bronią automatyczną. Klasyfikacja ta jest oczywiście uproszczona i odnosi się przede wszystkim do grupy wynalazków, jakimi jest rosyjska i radziecka broń strzelecka, jaka będzie opisywana w kolejnych artykułach z tej serii. To uproszczenie pozwoli jednak na usystematyzowanie wiedzy Czytelników oraz na możliwość pełniejszego opisu poszczególnych rodzajów broni strzeleckiej, które będą analizowane w kolejnych artykułach, zamieszczanych na łamach „Obserwatora Politycznego”.

W przypadku broni strzeleckiej niesamoczynnej, czyli broni nieautomatycznej, można do niej zaliczyć wszelką broń palną, wymagającą ręcznego załadowania, odpalenia i załadowania. Bronią niesamoczynną jest każda broń jednostrzałowa i broń powtarzalna. Broń jednostrzałowa jest bronią palną nieautomatyczną, która wymaga ręcznego wprowadzenia poszczególnych nabojów do komory nabojowej. Natomiast broń powtarzalna jest bronią palną nieautomatyczną (głównie strzelecką), która jest wyposażona we własny magazyn nabojów (może być nim zarówno magazynek, jak i bęben), w którym najpierw umieszcza się naboje, a następnie za pomocą mechanizmów przeładowania ręcznego wprowadza się naboje z tego magazynu do komory nabojowej, wyciąga i wyrzuca się (także ręcznie) łuski oraz napina mechanizm uderzeniowy.

W przypadku broni samoczynnej, którą można określić także bronią automatyczną, istnieje wiele jej odmian, przy czym w najprostszy sposób można podzielić ją na trzy zasadnicze rodzaje, a mianowicie: broń półautomatyczną, broń samopowtarzalną oraz broń maszynową. Ogólnie rzecz biorąc, broń samoczynna jest bronią palna automatyczną, w której do uruchamiania mechanizmów broni wykorzystywane są procesy fizyczne, towarzyszące oddaniu strzału, takie jak odrzut i energia gazów.

Pod pojęciem broni półautomatycznej należy rozumieć taką broń, w której procesy towarzyszące strzałowi tylko usuwają łuskę i przygotowują broń do ręcznego przeładowania. Generalnie rzecz biorąc, w przypadku broni strzeleckiej, z bronią półautomatyczną mamy do czynienia dość rzadko ze względu na to, że broń półautomatyczna dominuje przede wszystkim we współczesnej artylerii. Natomiast przykładem broni strzeleckiej półautomatycznej może być karabin przeciwpancerny PTRD-41.

Broń samopowtarzalna jest bronią, w której samoczynność ograniczona jest do usunięcia łuski, przeładowania broni i przygotowania jej do kolejnego strzału. Natomiast broń maszynowa jest taką bronią, w której automatyka broni powoduje usunięcie łuski, przeładowanie broni, odpalenie kolejnego naboju oraz ciągłe powtarzanie cyklu automatyki aż do chwili, gdy wyczerpie się amunicja lub gdy zwolniony zostanie spust.

W praktyce strzeleckiej duże znaczenie przypisywane jest balistyce, czyli nauce zajmującej się ruchem pocisku. Ogólnie ujmując, ruch pocisku można podzielić na dwa etapy:

-ruch w przewodzie lufy, który jest możliwy za sprawą działania gazów prochowych, powstających podczas palenia się ładunku prochowego oraz

-ruch w powietrzu, który rozpoczyna się w momencie wylotu pocisku z przewodu lufy, a kończy się w chwili uderzenia pocisku w cel.

Co ważne, prędkość palenia się ładunku prochowego zwiększa się wraz ze wzrostem ciśnienia, zwiększenia się temperatury ziaren prochu oraz zmniejszenia się ich wilgotności, jak również wraz ze ściślejszym napełnieniem łuski z prochem.

Jako jedną z ciekawostek dla Czytelników „Obserwatora Politycznego” można podać krótką charakterystykę 7,62 mm nabojów karabinowych, które były stosowane w większości konstrukcji broni palnej, o której będzie mowa w kolejnych artykułach. Nabój z pociskiem zwykłym (o rdzeniu stalowym) posiada następujące cechy szczególne:

  • -długość naboju: 76,5 mm,
  • -długość pocisku: 32,0 mm,
  • -ciężar naboju: 21,8 g,
  • -ciężar pocisku: 9,6 g,
  • -ciężar ładunku prochowego: 3,1 g,
  • -prędkość początkowa pocisku: 830 m/s,
  • -prędkość końcowa pocisku: 137 m/s,
  • -maksymalna odległość lotu pocisku: 3800 m,
  • -energia wylotowa pocisku: 337 kGm,
  • -energia pocisku w punkcie upadku: 9,2 kGm,
  • -średnia wielkość maksymalnego ciśnienia gazów: 3100 kG/cm2.

Kolejny artykuł, publikowany na łamach „Obserwatora Politycznego”, będzie dotyczył karabinów Jakowa U. Roszczepieja oraz Władymira F. Fiodorowa. Zapraszamy do lektury!

2 komentarze

  1. Dobrze się to czyta. Jak wiadomo mosin błota się nie boi…

  2. W końcu jakaś interesująca treść.

Dodaj komentarz:

Twój adres email nie zostanie opublikowany.