Go to ...
Obiektywnie? Subiektywnie? O polityce, państwie, gospodarce… w poszukiwaniu paradygmatu rozwoju. Zawsze mamy rację!

Obserwator polityczny on Google+RSS Feed

21 września 2017

Specnaz Federacji Rosyjskiej – karabin wyborowy Dragunowa SWD


DD-ST-85-01254 A Soviet 7.62mm Dragunov rifle (SVD) with a PSO-1 4-power sight attached. Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=782448

Celem artykułu jest zaprezentowanie konstrukcji, zasad działania oraz danych techniczno-taktycznych  samopowtarzalnego karabinu wyborowego konstrukcji Jewgienija Dragunowa z roku 1963. W artykule zostanie także przedstawiona budowa celownika optycznego PSO-1, jak również jego dane taktyczno-techniczne.

Pod terminem karabin wyborowy, który określany także mianem karabinu snajperskiego, należy rozumieć karabin powtarzalny lub samopowtarzalny, zwykle z celownikiem optycznym, stanowiący broń strzelca wyborowego. Umożliwia on prowadzenie celnego ognia na odległość około 1000 m. Generalnie ujmując, każdy dokładnie wykonany oraz odpowiednio przystosowany karabin wojskowy może być karabinem wyborowym.

Jewgienij Fiodorowicz Dragunow (Евгений Фёдорович Драгунов) (1920-1991) był jednym z wybitnych radzieckich i rosyjskich konstruktorów broni strzeleckiej. J. Dragunow był doświadczonym konstruktorem broni sportowej, jednakże najbardziej znaną jego konstrukcją jest jego samopowtarzalny karabin wyborowy – SWD.

Samopowtarzalny karabin wyborowy Dragunowa (SWD – Снайперская Винтовка Драгунова) został opracowany na początku lat 60. XX wieku. Został on przyjęty do uzbrojenia wojsk ZSRR w roku 1963. W tymże też roku została wyprodukowana pierwsza partia 200 szt. tej broni, a od roku 1964 rozpoczęto seryjną produkcję karabinu SWD w Zakładach Mechanicznych w Iżewsku.

Dane techniczno-taktyczne samopowtarzalnego karabinu wyborowego Dragunowa zostały przedstawione poniżej:

  • -zasada działania: odprowadzanie gazów z krótkim ruchem tłoka;
  • -nabój: 7,62 mm ×54R;
  • -długość: 1225 mm;
  • -długość lufy: 547 mm;
  • -masa broni wraz z magazynkiem (bez nabojów, bez celownika optycznego, bez bagnetu, bez poduszki kolby): 4,3 kg;
  • -pojemność i typ magazynka: 10 szt., wymienny, łukowy;
  • -masa magazynka (bez nabojów): 0,21 kg;
  • -rodzaj ognia: pojedynczy;
  • -maks. nastawa celownika: 1200 m;
  • -szybkostrzelność praktyczna: ok. 30 strzałów/min.;
  • -prędkość początkowa pocisku: 830 m/s;
  • -odległość, do której pocisk zachowuje zdolność rażenia siły żywej: około 3800 m;
  • -długość linii celowniczej: 587 mm.

SWD działa na zasadzie odprowadzania gazów z krótkim ruchem tłoka i jest ryglowany przez obrót zamka. Magazynek w SWD jest łukowy, wymienny, przeznaczony na 10 nabojów, przy czym zamknięta od góry komora zamkowa uniemożliwia ładowanie magazynka w broni.

Dla karabinu SWD skonstruowano nowy nabój, oznaczony jako 7N1. Nabój ten posiada rdzeń z ołowiu i pokryty jest metalowym płaszczem, co znacząco zwiększa celność tej broni. Nabój 7N1 o masie 9,9 g został skonstruowany w połowie lat 60. XX wieku przez radzieckich konstruktorów w osobach: W.M. Sabielnikow (В.М. Сабельников), P.F. Sazonow (П.Ф. Сазонов) oraz W.N. Dworianinow (В.Н. Дворянинов). Ta specjalna, wyborowa odmiana naboju została przyjęta do uzbrojenia znacznie później niż karabin wyborowy SWD, co miało miejsce w roku 1967. W późniejszym czasie zaprojektowano nowszą amunicję do karabinu SWD, oznaczoną jako 7N14. Nabój wyborowy, oznaczony jako 7N14 posiadał masę wynoszącą 9,84 g i prędkość wylotową 829 m/s.

Optyczny celownik snajperski PSO-1 (ПСО-1 – Прицел снайперский оптический) został przyjęty do uzbrojenia w roku 1963. Jest on złożony z części mechanicznej oraz układu optycznego. Część mechaniczną celownika optycznego stanowią: kadłub, bębenek odległościowy z pokrętłem, bębenek kierunkowy z pokrętłem, oświetlacz siatki celownika, przesłona gumowa oraz ocznik gumowy. Natomiast układ optyczny celownika optycznego jest złożony z obiektywu, układu odwracającego, siatki celowniczej, ekranu luminescencyjnego oraz okularu. Za sprawą celownika optycznego, który pozornie powiększa (i przybliża) cel, możliwe jest prowadzenie ognia do celów, które znajdują się na większych odległościach oraz do celów małych, które są trudne do wykrycia lub niemożliwe do zaobserwowania gołym okiem. Właściwości celownika optycznego oraz wyświetlacz umożliwiają prowadzenie ognia w warunkach ograniczonej widoczności, na przykład w czasie mgły, śnieżycy, w pochmurny dzień, jak również o zmierzchu.

Dane techniczno-taktyczne celownika optycznego PSO-1 zostały przedstawione poniżej:

  • -długość celownika optycznego z osłoną okulara i przysłoną: 375 mm,
  • -ciężar: 0,58 kg;
  • -powiększenie: 4 krotne;
  • -pole widzenia celownika: 6°;
  • -średnica źrenicy wyjściowej: 6 mm;
  • -oddalenie źrenicy wyjściowej: 68 mm,
  • -odległość celowania z celownikiem optycznym: do 1300 m.

W celowniku PSO-1 siatka celownicza wykonana jest na szkle, umocowanym w ruchomej ramce. Na siatce tej znajdują się znaki celownicze. Górny – zasadniczy znak celowniczy – służy do celowania przy strzelaniu na odległość 1000 m. Na siatce celowniczej znajdują się także dodatkowe znaki, usytuowane poniżej podziału poprawek bocznych w linii pionowej. Służą one do celowania podczas prowadzenia ognia na następującą odległość: 1100 m, 1200 m oraz 1300 m. W polu widzenia celownika znajduje się także podziałka poprawek bocznych (jest nią linia ciągła pozioma, umiejscowiona w środkowej części celownika optycznego) oraz podziałka odległości (jest nią linia krzywa punktowana). Należy podkreślić, że celownik optyczny łatwo jest uszkodzić, ponieważ stanowi on niezwykle delikatny przyrząd, wrażliwy zarówno na uderzenia, jak i na wstrząsy.

Jako ciekawostkę można podać informacje, dotyczące wykrywania celów na podstawie różnych oznak świetlnych w nocy, takich jak żar papierosa czy paląca się zapałka. O ile żar papierosa widoczny jest z odległości około pół kilometra, to paląca się zapałka może być rozpoznana z odległości aż półtora kilometra.

Na zakończenie podana zostanie sekwencja czynności, jaką strzelec wyborowy winien wykonać w celu przygotowania karabinu wyborowego do strzelania. Czynnościami tymi są: czyszczenie, przegląd karabinu wyborowego, przegląd celownika optycznego oraz doładowanie ekranu luminescencyjnego.

Tematem kolejnego artykułu będzie wprowadzenie Czytelnika do tematyki rosyjskich i radzieckich pistoletów maszynowych, które zostaną zaprezentowane na łamach „Obserwatora Politycznego” w kilku opracowaniach, przedstawionych w postaci chronologicznej prezentacji zasad działania oraz charakterystyki techniczno-taktycznej poszczególnych pistoletów maszynowych.

Autor: Feliks

Tags: , , , , ,

4 komentarze “Specnaz Federacji Rosyjskiej – karabin wyborowy Dragunowa SWD”

  1. O_J_Simpson
    16 lipca 2017 at 05:22

    SWD to najlepszy karabin wyborowy na świecie zachodnie też są dobre ale SWD ma jedną niezaprzeczalną zaletę – jest niezawodny…

  2. Anonim
    16 lipca 2017 at 07:00

    Nieustające pozdrowienia …

  3. Micha6
    17 lipca 2017 at 08:59

    W MON- miałem zaszczyt nosić odznakę SW. Zdziwiło mnie, ze strzelało się ja z kbks- u. Jak strzelałem z “szybkich” 1500 nie było problemem z “latarką” 800 się zdarzało. Mankamentem było bardzo delikatne mocowanie optyki. Byle uderzenie i opeerka od rusznikarza gotowa. To wspaniała broń zostaje w człowieku do końca życia.

  4. 22 sierpnia 2017 at 14:57

    Zbyt delikatny celownik optyczny , nawet na nieznaczny dotyk , musniecie , i gwałtowniejsze wstrząsy
    Przenosiłem go w wymyślonym specjalnie futerale, jak skrzypce. wygladalo to i groteskowo i bardzo przeszkadzalo w poruszaniu się z nim . Za delikatny!!Bezustannie trzeba było go przystrzeliwac. To już była zmora. po każdym przemarszu , o biegach nie mowie. Przy tym nie najcelniejszy , spory rozrzut.Kazdy wstrząs po wystrzale, wymagał , kolejnego sprawdzenia. W sumie Karabin tak, celownik z umocowaniem, nastawami-nie!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

More Stories From Wojskowość

Scroll Up