Go to ...
Obiektywnie? Subiektywnie? O polityce, państwie, gospodarce… w poszukiwaniu paradygmatu rozwoju. Zawsze mamy rację!

Obserwator Polityczny on Google+RSS Feed

21 listopada 2017

Specnaz Federacji Rosyjskiej – karabiny i karabinki F. Tokariewa


Красноармейцы с СВТ. 1941 г. Автор: RIA Novosti archive, image #613474 / Alpert / CC-BY-SA 3.0, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=15579445

W artykule zostaną zaprezentowane zasady działania oraz konstrukcja dwóch najbardziej znanych karabinów samopowtarzalnych konstrukcji F. Tokariewa, a mianowicie  SWT-38 i SWT-40. Ponadto Czytelnik będzie miał możliwość zapoznania się z innymi konstrukcjami F. Tokariewa, jakimi były: karabinek automatyczny AKT-38 (odmiana eksperymentalna), karabin automatyczny AWT-40 oraz karabinek samopowtarzalny SKT-40. W artykule przedstawione zostaną także syntetyczne informacje o bagnecie, przeznaczonym do karabinu samopowtarzalnego SWT-38.

W dniu 22 maja 1938 roku został rozpisany konkurs na nową broń dla Armii Czerwonej, którą miał być karabin samopowtarzalny. Bronią, która wygrała ten konkurs, był karabin samopowtarzalny konstrukcji F. Tokariewa SWT-38 (самозарядная винтовка Токаревa образца 1938 года). Broń Tokariewa została przyjęta do uzbrojenia Armii Czerwonej w dniu 26 lutego 1939 roku. Warto także podkreślić, że karabin SWT-38 był pierwszym produkowanym masowo karabinem samopowtarzalnym. Dane techniczno-taktyczne tego karabinu zostały przedstawione poniżej:

  • -zasada działania: odprowadzanie gazów;
  • -nabój: 7,62 mm × 54R;
  • -długość broni: 1226 mm;
  • -długość lufy: 635 mm;
  • -masa broni: 4,15 kg;
  • -rodzaj ognia: pojedynczy;
  • -pojemność i typ magazynka: 10 szt., wymienny;
  • -maks. nastawa celownika: 1500 m.

Karabin samopowtarzalny Tokariewa SWT-38 działa na zasadzie odprowadzenia gazów prochowych z ryglowaniem przez przekoszenie zamka. Broń ta posiada komorę gazową nad lufą i jest uruchamiana krótkim ruchem tłoka gazowego. Tłok gazowy poprzez popychacz przekazuje impuls gazów prochowych na suwadło, które steruje ryglowaniem zamka przez jego wzdłużne przekoszenie w pionie. Karabin SWT-38 jest zasilany z wymiennych magazynków łukowych na 10 nabojów 7,62 mm × 54R. W karabinie tym jest możliwość ładowania magazynka w broni z łódek. 

Karabin samopowtarzalny SWT-40 (самозарядная винтовка Токаревa образца 1940 года) jest zmodyfikowaną  (lżejszą i poprawioną) wersją karabinu samopowtarzalnego SWT-38 z roku 1940. Karabin Tokariewa z 1940 roku jest lżejszy od karabinu SWT-38 o 0,30 kg (o ile SWT-38 waży 4,15 kg, to waga SWT-40 wynosi 3,85 kg). Karabin samopowtarzalny SWT-40 został wprowadzony do produkcji seryjnej w lipca 1940 roku. Podobnie jak karabin SWT-38, działa on na zasadzie odprowadzania gazów prochowych przez boczny otwór w ścianie lufy z ryglowaniem przez przekoszenie zamka w płaszczyźnie pionowej.

Zarówno na karabinie SWT-38, jak i SWT-40 jest możliwość zamontowania celownika optycznego. W karabinie SWT-38 wycior jest umieszczony w rowku z boku kolby, natomiast w SWT-40 osłona tłoka jest dwuczęściowa, metalowa, obejmująca lufę od góry i od dołu. Należy podkreślić, że zależnie od okresu produkcji i fabryki, w jakiej była produkowana broń, karabiny SWT-40 różnią się między sobą szczegółami, takimi jak chociażby kształt bezpiecznika czy tylne mocowanie pasa nośnego.

Karabin SWT-40 (z optyką PU) był ulubioną bronią wyjątkowej kobiety – radzieckiego snajpera wyborowego Ludmiły Pawliczenko (Людмила ПавличенкоЛюдмила Павличенко) (1916-1974). Jej dokonania z czasów Wielkiej Wojny Ojczyźnianej to 309 zabitych, w tym ponad 200 oficerów oraz 36 snajperów nieprzyjaciela. 

Jako ciekawostkę można przytoczyć informację o bardzo mało znanej broni konstrukcji F. Tokariewa, jaką był karabinek automatyczny AKT-38 (автоматический карабин Токарева образца 1938 года). AKT-38 był eksperymentalnym karabinkiem z roku 1938, stanowiącym odmianę SWT-38, posiadającym krótszą niż w karabinie SWT-38 lufę. Z karabinka AKT-38 była możliwość strzelania seriami, podczas gdy z karabinu SWT-38 można było prowadzić tylko ogień ciągły.

Jako kolejną ciekawostkę można wymienić takie konstrukcje F. Tokariewa, jak karabin automatyczny AWT-40 oraz karabinek samopowtarzalny SKT-40. Karabin automatyczny AWT-40 (автоматическaя винтовкa Токарева образца 1940 года) został stworzony na bazie SWT-40. Karabin ten różnił się od SWT-40 tym, że zamiast sześciu pionowych szczelin w urządzeniu wylotowym posiadał dwie szerokie szczeliny. Drugą różnicą był rodzaj ognia – z karabinu SWT-40 można było prowadzić tylko ogień pojedynczy, natomiast z AWT-40 zarówno ogień pojedynczy, jak i ciągły. Karabin automatyczny AWT-40 był produkowany od połowy 1942 roku. Natomiast karabinek samopowtarzalny SKT-40 (самозарядный карабин Токарева образца 1940 года) stanowił skróconą wersję SWT-40. Był on produkowany w bardzo ograniczonej liczbie.

Na zakończenie Redakcja „Obserwatora Politycznego” wraz z autorem artykułu przygotowała dla Czytelników – a zwłaszcza tych, którzy oddają się pasji kolekcjonerskiej – charakterystykę bagnetu do karabinu samopowtarzalnego SWT-38, stanowiącego prawdziwy rarytas na kolekcjonerskim rynku.

Bagnet do karabinu samopowtarzalnego SWT-38 posiadał następujące cechy charakterystyczne:

  • -głownia jednosieczna, z zaokrąglonym grzbietem, posiadającym dwustronne zbrocze,
  • -szlif  bagnetu płaski, pióro długie, dwusieczne, z zaznaczoną środkową linią symetrii,
  • -mocowanie do karabinu w prowadnicy rękojeści i pierścieniu jelca,
  • -rękojeść stalowa,
  • -zatrzask sprężynowy, suwak zatrzasku okrągły z wypustką,
  • -pochwa stalowa, płaska, na której zamocowano pierścień stalowy i dodatkowy zaczep do mocowania żabki, posiadająca gałkę na końcu.

Bagnet do karabinu SWT-38 posiadał następujące wymiary:

  • -długość bagnetu: 478 mm,
  • -długość bagnetu w pochwie: 497 mm,
  • -długość pochwy: 379 mm,
  • -długość głowni: 357 mm,
  • -długość zbrocza: 230 mm,
  • -szerokość głowni u nasady: 28 mm,
  • -grubość głowni u nasady: 5,5 mm,
  • -długość rękojeści: 110 mm,
  • -wewnętrzna średnica pierścienia: 14 mm.

Kolejny artykuł, publikowany na łamach „Obserwatora Politycznego”, będzie dotyczył samopowtarzalnego karabinu wyborowego konstrukcji J. Dragunowa (SWD) z roku 1963. Zapraszamy do lektury!

Autor: Feliks

Tags: , , ,

5 komentarzy “Specnaz Federacji Rosyjskiej – karabiny i karabinki F. Tokariewa”

  1. WALDEMAR SPOD CZESKIEJ GRANICY
    15 lipca 2017 at 05:12

    To jest kadr ze znanego filmu …

  2. Inicjator
    15 lipca 2017 at 05:21

    Nieustanne pozdrowienia dla Autora.

  3. Olgierd Tura
    15 lipca 2017 at 06:43

    Piekne zdjęcie!!!!!!!!

  4. e4
    15 lipca 2017 at 07:48

    Własnie dlatego SWD jest najlepszym karabinem snajperskim na świecie, ponieważ tyle czasu trwa jego doskonalenie

  5. i_44
    15 lipca 2017 at 11:46

    już się nie mogę doczekać o SWD!!!!!!!!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

More Stories From Wojskowość

Scroll Up