Go to ...
Obiektywnie? Subiektywnie? O polityce, państwie, gospodarce… w poszukiwaniu paradygmatu rozwoju. Zawsze mamy rację!

Obserwator Polityczny on Google+RSS Feed

14 grudnia 2017

Zakres przedmiotowy i podmiotowy ochrony prawa autorskiego w Polsce


„Barbie przerodziła się ze zwykłej zabawki w wartość intelektualną”. – Robert Eckert, prezes Mattel [1]

Prawo własności intelektualnej – pojęcie, zakres, podstawy prawne

Prawo własności intelektualnej to termin obejmujący elementy z różnych dziedzin prawa, które mają za zadanie regulację zasad korzystania z tzw. własności intelektualnej.

Polska ma wieloletnią tradycję w zakresie ochrony własności intelektualnej, w tym praw autorskich oraz praw własności przemysłowej. Pierwsze akty prawne dotyczące ochrony praw autorskich i praw własności przemysłowej zostały uchwalone w latach 20. XX wieku[2].

Obowiązująca obecnie Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z 1994 roku oraz Prawo własności przemysłowej z 2000 roku są zgodne z międzynarodowymi standardami ochrony własności intelektualnej wynikających z umów międzynarodowych, których Polska jest stroną, w szczególności TRIPS [3]. Znaczący wpływ na kształt regulacji miało przystąpienie Polski w roku 2004 do Unii Europejskiej.

W związku z przystąpieniem do Unii, Polska przyjęła do swojego porządku prawnego acquis communautaire (czyli cały dorobek prawny UE) obejmujący wszystkie traktaty założycielskie i akcesyjne oraz umowy międzynarodowe je zmieniające (tzw. prawo pierwotne, czyli jedno ze źródeł prawa UE), przepisy wydawane na ich podstawie przez organy UE (czyli prawo wtórne UE), umowy międzynarodowe zawarte przez Unię Europejską, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Sądu Pierwszej Instancji, a także deklaracje i rezolucje oraz zasady ogólne prawa wspólnotowego [4].

Własność intelektualna i dobra niematerialne to dobra występujące w obrocie cywilnoprawnym, nieposiadające postaci materialnej. Stanowią one wynik twórczości artystycznej, naukowej i wynalazczej, a zatem zaliczają się do nich również programy komputerowe [5].

W różnych jurysdykcjach termin ten jest rozumiany wężej lub szerzej. I tak w Polsce do praw własności intelektualnej zalicza się regulacje dotyczące praw autorskich (te w ramach prawa cywilnego) oraz patentów i znaków towarowych (te w ramach prawa własności przemysłowej). W świetle prawa ochroną własności intelektualnej – dóbr niematerialnych – objęte są dobra intelektualne od momentu ich ustalenia bez konieczności dokonywania ich rejestracji. Na podstawie umów międzynarodowych ochrona ta obowiązuje w większości krajów świata.

Jednak ochrona przedmiotów własności przemysłowej obowiązuje pod następującymi warunkami:

  • dokonania ich zgłoszenia do Urzędu Patentowego RP oraz
  • wydania przez Urząd Patentowy RP decyzji w sprawie udzielenia patentu, praw ochronnych lub praw z rejestracji.

Zakres tej ochrony jest ograniczony ze względu na położenie geograficzne. Obejmuje bowiem wyłącznie teren RP a ewentualne jej rozszerzenie wymaga zgłoszeń w urzędach patentowych krajów, w których mają taką ochronę [6].

W niektórych krajach do praw własności intelektualnej zaliczane są także tajemnice handlowe, czyli dane lub informacje, których ujawnienie osobom nieuprawnionym jest zakazane ze względu na normy społeczne lub prawne.

Tak rozumiane prawa własności intelektualnej dają uprawnionym osobom możliwość zakazania innym pełnego korzystania z utworów, koncepcji lub znaków będących przedmiotem ochrony.

Uregulowania prawne własności intelektualnej mają swoje zakorzenienie w różnych gałęziach prawa. Podstawowymi aktami prawnymi skupiającymi się na ochronie własności intelektualnej i praw autorskich w Polsce są:

  • Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych [7],
  • Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej,
  • Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji,
  • Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie baz danych,

Warto zwrócić uwagę także na dwa artykuły[8] Kodeksu Cywilnego[9], które podkreślają podstawowe prawa obywatela w państwie. Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Ponadto ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, ma prawo żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. Oprócz tego w razie dokonanego naruszenia może on także żądać, by osoba, która dopuściła się owego naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności by złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie (przykładowo na łamach prasy). Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.

Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z 1994r. dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Unii Europejskiej, w celu harmonizacji prawa na terenie państw Unii Europejskiej, a mianowicie:

  1. dyrektywy 91/250/WE z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (Dz. Urz. WE L 122 z 17.05.1991),
  2. dyrektywy 92/100/WE z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz. Urz. WE L 346 z 27.11.1992),
  3. dyrektywy 93/83/WE z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz. Urz. WE L 248 z 06.10.1993),
  4. dyrektywy 93/98/WE z dnia 29 października 1993 r. w prawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (Dz. Urz. WE L 290 z 24.11.1993),
  5. dyrektywy 96/9/WE z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz. Urz. WE L 77 z 27.03.1996) [10],[11].

Zakres przedmiotowy prawa autorskiego.

„Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażania (utwór)” [12].

Utwór to termin prawniczy z zakresu prawa autorskiego, który według Ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych jest zdefiniowany następująco:

„…każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia” [13].

Warto przyjrzeć się temu terminowi dokładniej, rozkładając go na części pierwsze, by doprecyzować starannie jego determinujące cechy. I tak zwrot:

  1. Każdy przejaw” – oznacza każdy uzewnętrzniony rezultat działania twórcy,
  2. Działalność twórcza”, twórczość – zawsze musi być połączona z oryginalnością, Utwór powinien stanowić rezultat działalności kreacyjnej. Przesłanka oryginalności utworu jest realizowana gdy istnieje subiektywnie nowy wytwór intelektu,
  3.  „o indywidualnym charakterze” – utwór musi charakteryzować się indywidualnością, musi być jednorazowy, odróżniający się od innych,
  4. ustalony w jakiejkolwiek postaci” – ustalenie – ochrona prawa z prawa autorskiego powstaje z chwilą uzewnętrznienia utworu, czyli ustalenia umożliwiającego jego percepcję przez inne niż twórca osoby, przykładowo podczas przeczytania go na głos większej ilości osób podczas spotkania grupy młodych poetów na wieczorku poetyckim w kawiarni, w klubie, w szkole. Przez ustalenie sądu najwyższego – należy rozumieć przybranie przez utwór jakiejkolwiek postaci, chociażby nietrwałej, jednakże na tyle stabilnej, żeby cechy i treść utworu wywierały efekt artystyczny. Ustalenie utworu powstać w dowolnej formie, ważne jest jego ustalenie np. pismo, rzeźba, poprzez odśpiewanie go grupie. Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miałpostać nieukończoną [14].

Ustawodawca dzieli utwory na te objęte ochroną i te wyłączone spod ochrony prawa autorskiego:

  • przedmiotem prawa autorskiego są utwory [15]:

1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); 2) plastyczne; 3) fotograficzne; 4) lutnicze; 5) wzornictwa przemysłowego; 6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne; 7) muzyczne i słowno-muzyczne; 8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; 9) audiowizualne (w tym filmowe). Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 4 ustawy, nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego: akty normatywne lub ich urzędowe projekty, urzędowe dokumenty, materiały, znaki i symbole, publikowane opisy patentowe lub ochronne, proste informacje prasowe.

Ochronie nie podlega także [16]:

  • proces twórczy (idea, pomysł, koncepcja),
  • metoda twórcza,
  • styl, zastosowana technika przy tworzeniu utworu,
  • rekonstrukcja utworu, jest to kontrowersyjne ponieważ wymaga procesu twórczego,
  • rozumowanie naukowe, czyli :

a) dóbr faktów i poglądów,

b) rekonstrukcje historyczne,

c) teorie naukowe i systematyki,

ponieważ w powyższych trzech przypadkach nie występują cechy oryginalności i indywidualności, które charakteryzują utwór.

  • nie podlegają ochronie orzecznictwa Sądu Najwyższego,
  • temat, pomysł naukowy, fakt naukowy gdyż nie można wykazać cech indywidualności również w ich przypadku. Są one nieuchwytne.

Zakres podmiotowy prawa autorskiego

Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną, a poza pewnymi wyjątkami właścicielem tych praw jest twórca utworu, który nabywa je automatycznie bez konieczności spełnienia jakichkolwiek formalności.

Podmiotem prawa autorskiego jest twórca. Autor (twórca) to osoba, która stworzyła, współtworzyła lub zapoczątkowała tworzenie dzieła (w szczególności pisanego). Twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.

Należy zwrócić także uwagę na pochodzenie twórcy utworu oraz obszar opublikowania utworu, którego ochrona dotyczy. Zgodnie z art. 5 przepisy ustawy z 20 lipca 1994 r. stosuje się do utworów, których:

  1. Twórca lub współtwórca jest obywatelem polskim lub których twórca jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, lub
  2. państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub
  3. które zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo równocześnie na tym terytorium i za granicą, lub które zostały opublikowane po raz pierwszy w języku polskim, lub
  4. które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona wynika z tych umów.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, prawo autorskie przysługuje twórcy. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż osobie, która stworzyła dzieło, przysługują uprawnienia do tego dzieła. Prawa te powstają na rzecz twórcy w sposób pierwotny, mogą być jednak przenoszone na inne osoby w drodze umowy np. wydawniczej oraz licencyjnej lub w drodze dziedziczenia. Konsekwencją takiego zapisu ustawy jest nabycie przez twórcę z mocy ustawy praw do utworu z chwilą jego stworzenia oraz ustalenia w jakiejkolwiek postaci. Podstawą nabycia praw nie jest czynność prawna, lecz czynność faktyczna polegająca na stworzeniu utworu. Z związku z tym, że stworzenie utworu następuje w wyniku dokonanej czynności faktycznej, twórcą może być każda osoba, nawet osoba małoletnia lub mająca ograniczoną zdolność do czynności prawnych [17].

Gdy prawa autorskie zostały w jakikolwiek sposób naruszone, osoba je posiadająca, ma prawo żądać zaniechania cudzych działań zagrażających, a także domagać się zadośćuczynienia oraz usunięcia skutków naruszenia praw.

Ponadto warto zwrócić uwagę na fakt, że ochronie prawnej podlega także wizerunek osoby fizycznej. Osoby znane, z racji pełnienia przez nich funkcji publicznych, nie są zobowiązane zezwalać na udostępnianie ich wizerunku.

Konsekwencję karną naruszenia praw autorskich reguluje Art. 115. Ust. 1, brzmiący następująco: Kto przywłaszcza sobie autorstwo albo wprowadza w błąd co do autorstwa całości lub części cudzego utworu albo artystycznego wykonania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

Prawa autorskie osobiste i majątkowe

Mówiąc o prawie autorskim, musimy uwzględnić przede wszystkim dwa rodzaje praw:

  • autorskie prawa osobiste,
  • autorskie prawa majątkowe.

W ustawie o prawach autorskich i prawach pokrewnych art. 16 dotyczy autorskiego prawa osobistego, zaś artykuły od 17 do 22 i od 41 oraz dalsze – autorskiego prawa majątkowego.

Prawa autorskie osobiste

To jedna z dwóch grup praw służących twórcy utworu. Autorskie prawa osobiste odnoszą się do sfery niemajątkowych interesów twórcy. Mają cztery cechy:

  • są ściśle związane z jego osobą,
  • trwają wiecznie,
  • nie można się ich zrzec,
  • są niezbywalne.

Zgodnie z art. 16 ustawy, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną w czasie i niepodlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w szczególności prawo do: 1) autorstwa utworu, 2) oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go anonimowo (prawo anonimatu), 3) nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania (integralność utworu), 4) decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności, 5) jego rzetelnego wykorzystania i nadzoru nad sposobem korzystania z niego [18].

Autorskie prawa osobiste do utworu są w Polsce niezbywalne i nieograniczone w czasie natomiast majątkowe trwają (poza pewnymi wyjątkami) przez 70 lat od końca roku, w którym zmarł ostatni z twórców utworu [19].

Autorskie prawa majątkowe

To kolejna z dwóch grup praw autora, tuż obok autorskich praw osobistych. Autorskie prawa majątkowe odnoszą się do sfery ekonomicznych interesów twórcy. Składają się na nie:

  • prawo do korzystania z utworu,
  • rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji,
  • prawo do wynagrodzenia za korzystanie na każdym polu eksploatacji (sposób wykorzystania) z utworu przez użytkowników [20].

Umowy licencyjne są to umowy uprawniające do korzystania z utworu. Twórca może udzielić licencję wyłączną lub licencję niewyłączną. Umowa licencyjna jest to umowa, na podstawie której twórca uprawnia licencjobiorcę do korzystania z utworu w określony sposób. Poprzez umowy licencyjne autor nie wyzbywa się autorskich praw majątkowych, a jedynie upoważnia do korzystania z utworu na określonym polu eksploatacji.

Umowy licencyjne zgodnie z art. 67 ust. 2 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych dzieli się na:

  • umowy licencyjne wyłączne – licencjobiorca ma wyłączne prawo do korzystania z utworu na określonym w umowie polu eksploatacji, oznacza to, że licencjodawca nie może innym osobom udzielić licencji do korzystania z utworu w ten sposób,
  • umowy licencyjne niewyłączne- twórca może udzielać licencji do korzystania z utworu na danym polu eksploatacji więcej niż jednej osobie.

Mając na uwadze treść art. 67 ust. 1 umowę licencyjną możemy na tej podstawie określić jako umowę upoważniającą do korzystania z utworu, a ściślej o korzystanie z praw autorskich, która określa zakres, miejsce oraz czas tego korzystania.

Umowa licencyjna jest umową dwustronnie zobowiązującą. Jeżeli z umowy nie wynika, że przeniesienie autorskich praw majątkowych lub udzielenie licencji nastąpiło nieodpłatnie, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia. W umowy licencyjnej licencjodawca (udzielający licencji) upoważnia licencjobiorcę do korzystania z utworu w zakresie w umowie takiej wskazanym. Zakres ten wyznaczają tzw. pola eksploatacji. Oprócz pól eksploatacji umowa wskazywać powinna miejsce i czas takiego korzystania, jak i wynagrodzenie [21].

Umowa wydawnicza natomiast to dobrowolny, dwustronny akt prawny, najczęściej zawierany w postaci pisemnej, na podstawie którego powstaje stosunek prawny pomiędzy autorem a wydawcą, w ramach którego autor przenosi prawo wydania swojej pracy drukiem lub w podobnej formie.

Autor pisząc artykuł lub książkę, a następnie przenosząc na wydawcę część lub całość swoich majątkowych praw autorskich, zachowuje swoje autorskie prawa osobiste. Pomiędzy autorem i nabywcą (czytelnikiem) zazwyczaj występuje producent (wydawca) i sprzedawca (księgarz). Tylko w wyjątkowych wypadkach autor jest jednocześnie wydawcą i sprzedawcą.

Zgodnie z art. 79 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone, może żądać od osoby, która naruszyła te prawa:

  1. zaniechania naruszania (owego działania),
  2. usunięcia skutków naruszenia,
  3. naprawienia wyrządzonej szkody np. poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności, a w przypadku gdy naruszenie jest zawinione – trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z utworu,
  4. wydania uzyskanych korzyści.

Dziennikarz jako twórca – wyłączenia z prawa autorskiego. Bloger – wirtualny twórca

W XXI wieku globalizacja oraz rozwój Internetu doprowadziły do wielu zmian. Tuż obok dziennikarza pojawia się nowa postać pisząca teksty i próbująca wpłynąć na swoją „publiczność”. W tym rozdziale omówię jakie wyłączenia z prawa autorskiego [22] dotyczą tekstu pisanego przez dziennikarza oraz krótko zdefiniuję działalność i siłę blogosfery.

Dziennikarz – “Dziennikarz jest twórcą współczesnego społeczeństwa. Treścią jego pracy są nieomal zawsze ludzie. Selekcjonując ich postawy, jedne jako wzorce wynosząc na piedestał, inne obrzucając błotem, powoli, jak dłutem, modeluje nowe profile etyczne i kulturowe społeczeństwa.” Marshall McLuhan [23]

Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt. 5 Ustawy o prawie prasowym dziennikarz jest definiowany jako: „osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji”.

Dziennikarz jako pracownik tworzy rozmaite teksty, ale zgodnie z prawem autorskim jego krótkie informacje prasowe nie podlegają ochronie. Są to utwory wyłączone spod ochrony prawno-autorskiej.

Warto zwrócić uwagę na formę zatrudnienia dziennikarza. Definicja dziennikarza, na podstawie prawa prasowego, nie obejmuje tzw. wolnych strzelców. Wolni strzelcy są w prawie rozumiani jako osoby fizyczne zarejestrowane jako podmiot gospodarczy – czyli w ramach samo zatrudnienia (nie jest to typowa umowa o prace czy umowa – zlecenie). W tym przypadku jest to „przedsiębiorstwo jednoosobowe”.

Jako wolni strzelce, dziennikarze mają większą swobodę zbierania materiałów do artykułów oraz krytyki medialnej, gdyż podlegają sami sobie. Aby zrozumieć świat mediów, jako jego odbiorcy lub współtwórcy należy poznać narzędzia i środki, którymi posługują się media, realizując swoje cele.

Należy nakreślić jakie są zadania mediów i dziennikarzy. Są to przede wszystkim [24]:

  • dostarczanie społeczeństwu rzetelnych informacji,
  • zapewnianie jawności życia publicznego,
  • urzeczywistnianie kontroli i krytyki społecznej (można powiedzieć, że media stanowią reprezentację społeczeństwa w życiu publicznym).

Dziennikarze pełnią rolę nośników informacji i siły, której owocu można doszukiwać się w kreowaniu zdań większości obywateli. Opinia publiczna najczęściej, oprócz podstawowej wiedzy czy zainteresowań jednostek, jednak kształtuje się na informacjach, które docierają do niej poprzez różne media tj. telewizja, radio czy Internet. W tym ostatnim źródle dzieje się ostatnio wiele.

Bloger

Na swojej stronie internetowej Lidia Geringer de Oedenberg [25] toczy dyskusje na temat prawa autorskiego w sieci, oto fragment: „Wielu twórców (artystów, muzyków, pisarzy etc) twierdzi, że prawa autorskie powinny zostać zweryfikowane tak, żeby pogodzić tych, co tworzą – z tymi, którzy chcą z tych niematerialnych dóbr korzystać. Idąc dalej – mnóstwo autorów nie ma nic przeciwko darmowemu udostępnianiu własnych dzieł i wolnej twórczości w sieci. Nieograniczony przepływ informacji traktują, jako wspaniały sposób promocji swoich „produktów” i własnej działalności. Internet umożliwia specyficzną “beznakładową” promocję na masową skalę (której nie powinno się ograniczać w żaden sposób),  służącą budowaniu bazy świadomych i oddanych fanów czyli audytorium, potrzebnego wszelkiego rodzaju twórcom. Znakomita część tych fanów, mimo dostępu do darmowych plików w Internecie dalej będzie chciała wspomagać muzyka, pisarza, malarza kupując oryginalne płyty, książki czy albumy i będzie też wiernie chodzić na koncerty, wystawy czy wernisaże dając “swoim” artystom także w ten sposób zarobić” – trudno się z tym nie zgodzić.

Wielu twórców takich jak Kominek[26], Maffashion[27], VaGla [28] na swoich blogach wypromowali swoje osoby. Pisząc teksty o życiu i tworząc młodzieżowe kanony mody. Jako twórcom przysługuje im ochrona z prawa autorskiego do korzystania z ich utworów. Niegdyś blogerzy byli „wyjęci z pod prawa” – tak o sobie mówili[29] – obecnie trwa dyskusja na temat tego co, powinno w sieci być chronione oraz w jaki sposób[30]. Często ich teksty, zdjęcia są kopiowane i umieszczane na innych forach lub blogach fanów. Zgodnie z prawem autorskim takie osoby winny podać źródło swojej inspiracji zgodnie z prawem cytatu – jednakże tego nie robią.

Przestępstwem jest „przywłaszczenie praw autorskich”, czyli bezprawne przypisanie sobie autorstwa cudzego utworu[31]. Chodzi tutaj o popularny plagiat, który może również występować w sieci.

Ponadto w przypadku korzyści majątkowych z racji przywłaszczenia będziemy mieli do czynienia z przestępstwem z art. 116 Prawa autorskiego. Zgodnie z nim kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom rozpowszechnia cudzy utwór podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat trzech. Jeżeli działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, to podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Warto zwrócić uwagę na szeroką swobodę prowadzenia blogów – często wielkie korporacje bronią się prawami autorskimi przed umieszczaniem ich produktów na stronach blogerów z podpisami o niekorzystnym zabarwieniu, przez co rozprzestrzenia się „blogowy czarny PR”.

Taką ciekawą sprawą w Polsce jest wpis blogowy z 2005 roku na temat budyniu Dra Oetkera, a niezadowolonego z jakości blogera Kominka[32]. Przedstawiciel firmy wysłał zawiadomienie do autora bloga, by ten usunął wpis. Bloger natomiast przedstawił korespondencję na swoim blogu i wywołał burzę. Prawdopodobnie właśnie ten wpis rozpowszechnił jego blog na szeroką skalę.

Kolejnym przykładem może być Enrique Dans, który wykłada w IE Business School i jest znanym blogerem. W 2011 roku napisał on artykuł, w którym skrytykował hiszpański przemysł praw autorskich. Wspomniał m.in. o tym, że stworzony przez stowarzyszenie Promusicae system umożliwiający przesyłanie muzyki do rozgłośni radiowych jest niezgodny z przepisami antymonopolowymi. Nie mogły bowiem korzystać z niego podmioty niezrzeszone w Promusica[33]. Stowarzyszenie poczuło się urażone i wniosło pozew przeciwko blogerowi, o czym sam Enrique Dans napisał na swoim blogu. Promusicae żądało publicznych od niego przeprosin i 20 tys. euro.

Darko Maver

Darko Maver to najlepszy przykład twórcy, który zaistniał w sieci. Serbski plastyk rozpoczął swoją przygodę od kilku not biograficznych i słów o swojej twórczości. Urodził się w Belgradzie, w wieku 8 lat został porzucony przez rodziców a następnie został przygarnięty przez rodzinę handlarza bronią. W 1981 wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Belgradzie – tam rozpoczął tworzenie szokujących rzeźb z wosku lub plastiku z cyklu „Szczególne wymiary ciała”. Już pierwsze jego dzieła uznane zostały za szokujące. Kolejna wystawa, która ukazywała symulacje brutalnych morderstw. Były to instalacje (performance) z cyklu „Tanz der Spinne”. Zaprojektował on bardzo realistyczne manekiny, które podrzucał w miejscach publicznych, tj. szpitale, hotele, toalety publiczne, a także w plenerze. W latach dziewięć dziesiątych w prasie jugosłowiańskiej ukazały się liczne artykuły na temat bulwersujących instalacji Mavera. Wystawa jego dzieł w Bolonii zostaje zniszczona. Umiera w więzieniu 30 kwietnia 2000 roku, gdzie jest przetrzymywany za popieranie aktów przemocy i wrogą postawę wobec państwa. Te wydarzenia powodują fale debat na temat jego osoby w Internecie. Debat, które mówią… o kimś, kto nie istnieje.

Otóż Darko Maver to artysta, którego nie było – istniał wyłącznie wirtualnie. Został powołany do życia przez parę znaną jako http://0100101110101101.org. Nazwiska i wizerunku użyczył mu uczestniczący w mistyfikacji słoweński kryminolog. Fotografie jego rzekomych „dzieł” to zdjęcia zaczerpnięte z archiwów anatomopatologów; fotografie „manekinów” przedstawiają ofiary rzeczywistych zbrodni i są dostępne w Internecie; nie było też żadnych omawianych na stronach WWW artykułów a prasie serbskiej. Życie i twórczość Darko Mavera stają się dowodem na to, iż każdy w zasadzie może stać się twórcą w sieci, nawet ktoś, kto realnie nie istnieje [34].

Banknoty a prawo autorskie

Bez zbędnych wprowadzeń odpowiem: banknoty nie podlegają ochronie na gruncie prawa autorskiego. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych urzędowe materiały nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego. Banknoty to wręcz podręcznikowy przykład takich materiałów.” – pisze adwokat Jarosław Góra [35]. W artykule zamieszczonym na www.mojafirma.infor.pl J. Góra dodaje, że „Banknoty nie będą zatem chronionymi na gruncie prawa autorskiego utworami, jednak nie oznacza to braku ochrony pieniądza (banknotów, monet). Znajdą się bowiem inne przepisy, które zabraniają np. ich kopiowania, czy rozpowszechniania. Oczywiście chodzi m.in. o prawo karne zakazujące fałszowania pieniędzy. Na marginesie, już samo rozpowszechnianie np. w sieci, wizerunku banknotów w wysokiej rozdzielczości, pozwalające np. na ich druk, może zostać uznane za sprzeczne z prawem. Nie będą to zatem utwory, jednak nadal uważam je za wybitne dzieło, całą serię. Warto zatem wskazać na autora serii banknotów, obecnie będących w obiegu – seria nazywa się „Królowie i książęta Polski”, a jej autorem jest Andrzej Heidrich, który był autorem również poprzedniej obiegowej serii banknotów „Wielcy Polacy”” [36].

Odnośnik do utworu

Na dniach dowiedzieliśmy, że polskie orzecznictwo, w przeciwieństwie do orzecznictwa unijnego, uznaje, iż już sam odnośnik do utworu może naruszać prawa autorskie. Zgodnie z tym unijnym, to lutym tego roku TSUE [37] wydał precedensowy wyrok, zgodnie z którym samo zamieszczenie linku do pliku nie wymaga zgody właściciela praw autorskich (wyrok: C 466/12). „Okazuje się, że polscy sędziowie inaczej interpretują przepisy. W wydanym niedawno wyroku Sąd Apelacyjny w Warszawie wprost odniósł się do orzeczenia luksemburskiego trybunału i uznał, że nie może podzielić zawartych w nim poglądów. „Rozumowanie trybunału prowadzi bowiem do wniosku, że w przypadku wydania książki inny wydawca, drukując i wydając za pośrednictwem tych samych kanałów dystrybucji taką samą książkę na takich samych warunkach, nie narusza monopolu autorskiego” – napisano w uzasadnieniu wyroku (sygn. akt I ACa 1663/13). „Sąd skłania się ku poglądowi, że dla uznania, iż doszło do eksploatacji na polu udostępniania, wystarczy zamieszczenie linku, który powoduje odtworzenie utworu. Mamy bowiem do czynienia zarówno z aktem woli, ale także z transmisją” – kontynuuje wywód. Kluczowe dla polskiego sądu jest to, że dzięki linkowi do utworu docierają nowe osoby” [38]. Zacytowałam ten spory fragment aby nie parafrazować farsy polskiego prawa. Bardzo dobrze podsumowuje to pod poniższym artykułem czytelnik i pisze: „Sąd powinien się kierować przede wszystkim wyrokami trybunałów. Tak daleko różniący się wyrok sądu od wyroku trybunału w mojej ocenie powinien być nie prawomocny. Ponad to sąd ma obowiązek bycia nie zawisłym co w mojej ocenie oznacza kierowanie się interesem wszystkich ludzi, a nie przede wszystkim uprzywilejowanych grup społecznych” [39].

Zakończenie

Prawa autorskie są w dzisiejszych czasach bardzo często poruszaną treścią. „O konieczności stosowania praw autorskich, czyli praw własności do tekstu, występu, muzyki czy innej reprezentacji medialnej, takiej jak film czy program telewizyjny, można mówić w zasadzie dopiero wtedy, gdy osoby nie będące właścicielami takiego dzieła mogą powielać je mniejszym kosztem niż oryginalny twórca” [40]. Bezpośrednio z dziełem wiąże się wynagrodzenie za nie i trudno sobie wyobrazić by ktoś inny za jego „kradzież” mógłby zyskiwać. Dlatego też praca nad ochroną własności intelektualnej ma na celu nie dopuszczać do takich nadużyć gdy jest egzekwowana na podstawie obowiązującego prawa. Na forum „globalnej wioski”, Parlamentu Europejskiego oraz świata medialnego na przestrzeni 2011/2014 roku toczy się zacięta dyskusja na temat zakresu, który ma regulować ochronę własności intelektualnej także tej w Internecie. Dyskusja na temat ochrony praw autorskich ma swoich zwolenników i przeciwników. Ci pierwsi to bardzo często poinformowane osoby, których ta regulacja dotyczy bezpośrednio, jak np. wspomniani w pracy blogerzy, dziennikarze a także inni twórcy objęci ustawą. Ci drudzy zaś podejmując temat, nie mają często podstawowej wiedzy w tym zakresie. Jednakże i jedni i drudzy pragną tego samego, a mianowicie wolności słowa i gwarancji ochrony swoich podstawowych praw.

Przypisy:

[1] Prezes amerykańskiej firmy, która jest największym na świecie producentem zabawek pod względem przychodów ze sprzedaży. Firma produkuje między innymi: lalki Barbie, Hot Wheels, gry planszowe, od początku lat 80. także konsole do gier video.

[2] Informacje zaczerpnięte z portalu: www.paiz.gov.pl/files/?id_plik=11539

[3] Porozumienie w sprawie Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej (skrót od ang. Agreement on Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights, TRIPS) – stanowi ono załącznik do porozumienia w sprawie utworzenia Światowej Organizacji Handlu (WTO). Porozumienie zostało zawarte w 1994 r., przewiduje ono stosowanie zasady równego traktowania podmiotów wszystkich krajów członkowskich tego porozumienia, w zakresie ochrony własności intelektualnej (podmioty innych krajów członkowskich mają być traktowane nie mniej korzystnie niż własne podmioty – zakaz dyskryminacji). Jakakolwiek korzyść, udogodnienie, przywilej lub zwolnienie, przyznane przez kraj członkowski TRIPS podmiotom innego kraju, będzie przyznane niezwłocznie i bezwarunkowo podmiotom wszystkich krajów – członków Porozumienia. Porozumienie TRIPS reguluje wszystkie obszary własności intelektualnej, tj. ochronę dla praw autorskich i pokrewnych, w tym ochronę programów komputerowych i zbiorów danych oraz ochronę wykonawców, producentów fonogramów (nagrań dźwiękowych) i organizacji nadawczych, patentów, praw do wzorów przemysłowych, znaków towarowych, geograficznych oznaczeń pochodzenia towarów, topografii układów scalonych, a także ochronę poufnego know-how. Celem Porozumienia TRIPS jest ochrona oraz dochodzenie i egzekwowanie praw własności intelektualnej, co powinno przyczynić się do promocji innowacji technicznych oraz transferu i upowszechniania technologii, ze wzajemną korzyścią dla producentów i użytkowników wiedzy technicznej, w sposób sprzyjający zrównoważeniu praw i obowiązków. Nasz kraj przystąpił do porozumienia TRIPS w 2000. Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych spełnia wymogi porozumienia. Dokument: http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=DD:11:21:21994A1223%2817%29:PL:PDF

[4] Ochrona własności intelektualnej w Polsce, broszura informacyjna, Przygotowanie: Zespół Prawa Własności Intelektualnej kancelarii Salans, Październik 2011.

[5] Informacje pochodzą z dokumentu dostępnego pod adresem internetowym: http://www.uplook.net/prawo-autorskie/wlasnosc-intelektualna

[6]Tamże.

[7] Ustawę nowelizowano wielokrotnie. Ostatnia zmiana weszła w życie 8 lipca 2010 roku.

[8] A mianowicie art. 23 oraz art. 24 Kodeksu Cywilnego.

[9] Dokument prawny z dnia 23 kwietnia 1964 r.

[10] Źródło informacji: http://www.seo24.com.pl/UserFiles/File/Ustawaoprawieautorskimiprawachpokrewnych.pdf

[11]Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83 Akty uznane za uchylone na mocy ustawy o prawach autorskich to:

  1. M.P. 1991 nr 4 poz. 20 1994.05.23: nieobowiązujący – uchylona podstawa prawna. Zarządzenie Ministra Kultury i Sztuki z dnia 25 stycznia 1991 r. w sprawie odstąpienia od ustalania zasad zawierania umów z autorami oraz stawek wynagrodzeń za utwory literackie i tłumaczenia zamawiane lub wykorzystane przez radio i telewizję.
  2. M.P. 1990 nr 30 poz. 240 1994.05.23: nieobowiązujący – uchylona podstawa prawna. Zarządzenie Ministra Kultury i Sztuki z dnia 10 lipca 1990 r. w sprawie odstąpienia od ustalania umów wzorcowych oraz zasad i stawek wynagradzania za utwory wydawane w formie książkowej, utwory fotograficzne, muzyczne, plastyczne i sceniczne oraz dzieła lutnicze.
  3. M.P. 1990 nr 4 poz. 31 1994.05.23: nieobowiązujący – uchylona podstawa prawna. Zarządzenie Ministra Kultury i Sztuki z dnia 2 lutego 1990 r. w sprawie odstąpienia od ustalania zasad i stawek wynagradzania oraz umów wzorcowych o prace literackie i pomocnicze prace literackie do filmu.

Źródło informacji: http://isap.sejm.gov.pl/RelatedServlet?id=WDU19940240083&type=5&isNew=true, http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083#.

[12] art. 1 p.1. Ust. z 1994, o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

[13] Internetowy System Aktów Prawnych, Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83, Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083#

[14] W broszurze informacyjnej „Ochrona własności intelektualnej w pigułce” wydanej przez Regionalną Izbę Gospodarczą w Katowicach w 2010r. w ramach Priorytetu polityki regionalnej Innowacyjna Gospodarka, można przeczytać ponadto, iż:„Przedmiotem regulacji pierwszej z nich jest każdy utwór rozumiany jako każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (art. 1 ust. 1 ustawy). Zwrot „działalność twórcza” oznacza, że przedmiotem prawa autorskiego jest przejaw takiego działania, które choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego samego działania, a więc posiada cechę nowości. Natomiast pojęcie „indywidualny charakter” może być różnie pojmowany. Nie oznacza to jednak, że utwór musi koniecznie odzwierciedlać cechy indywidualności twórcy, lecz że sam przez siebie musi wyróżniać się od innych takich samych przejawów działalności twórczej w sposób świadczący o jego swoistości, oryginalności i niepowtarzalności. Należy wreszcie zwrócić szczególną uwagę na fakt, że wedle ustawy ochronie podlega każdy przejaw twórczości. To określenie należy łączyć nie tylko z samym utworem, lecz także z działalnością twórczą, która może przybierać rozmaite formy, owocować różnymi wynikami i w różny sposób się przejawiać. W szczególności twórczy charakter może posiadać działanie polegające na doborze, układzie lub zestawieniu utworów lub ich fragmentów. W takim przypadku podłoże ochrony stanowi w istocie pewna idea, pomysł, a zatem inwencja twórcza przejawia się w specyficzny sposób, odbiegający od typowych reguł, w zasadzie wyłączających spod ochrony idee (art. 1 ust. 21 ustawy) 36. Jak wskazał Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 25 stycznia 2006 r.37, gdzie wskazano, że wymaganie nowości nie jest niezbędną cechą twórczości jako przejawu intelektualnej działalności człowieka. Utworem w rozumieniu art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych może być kompilacja wykorzystująca dane powszechnie dostępne pod warunkiem, że ich wybór, segregacja, sposób przedstawienia ma znamiona oryginalności”.

Źródło: http://www.chronsukces.pl/pliki/Ochrona_wlasnosci_intelektualnej_w_pigulce.pdf

[15] Art. 2 Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

[16] Nie korzystają z ochrony prawem autorskim:

  • idee i pomysły, chyba że są wyrażone oryginalną formą;
  • urzędowe dokumenty, materiały, znaki i symbole;
  • akty normatywne lub ich urzędowe projekty;
  • opublikowane opisy patentowe lub ochronne;
  • proste informacje prasowe;
  • pomysły i tematy badawcze oraz teorie i fakty naukowe;
  • znane powszechnie od dawna formy plastyczne, przestrzenne lub muzyczne;
  • elementy utworów pozbawione charakteru twórczego, np.: typowe tabele, rysunki, zestawienia pozbawione oryginalnej koncepcji np. alfabetyczne;
  • utwory wystawione na stałe na ogólnie dostępnych drogach, ulicach, placach lub w ogrodach, jednakże nie do tego samego użytku;
  • utwory wystawione w publicznie dostępnych zbiorach, takich jak muzea, galerie, sale wystawowe, lecz tylko w katalogach i w wydawnictwach publikowanych dla promocji tych utworów, a także w sprawozdaniach o aktualnych wydarzeniach w prasie i telewizji, jednakże w granicach uzasadnionych celem informacji;
  • znaki firmowe użyte w celach informacyjnych.

[17] Źródło informacji: http://www.parp.gov.pl/files/74/81/104/prawa_autorskie.pdf

[18] Źródło informacji:   http://www.zaiks.org.pl/druk/60,175,slowniczek_pojec

[19] Źródło informacji: http://prawnik.net.pl/content/view/67/97/

[20] Źródło informacji:   http://www.zaiks.org.pl/druk/60,175,slowniczek_pojec

[21] Źródło informacji: http://prawo.money.pl/aktualnosci/wiadomosci/artykul/umowa;licencyjna;w;prawie;autorskim,173,0,600493.html

[22] Na podstawie art. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

[23] Kanadyjski teoretyk komunikacji. Zyskał on szeroki rozgłos w latach 60. swoimi pracami i wypowiedziami na temat mediów i komunikacji. Stwierdził, iż ludzkość wkracza właśnie w “wiek informacji” a elektroniczne media, zwłaszcza telewizja, stworzyły tak zwaną globalną wioskę, w której “medium jest przekazem” (tj. charakter środka komunikacji ma większy wpływ na odbiorcę niż sama przekazywana wiadomość). Współcześnie uznawany jest za jednego z najwybitniejszych teoretyków komunikowania masowego i środków przekazu.

[24] http://obserwator.come.uw.edu.pl/prawa%20i%20obowiazki1.html

[25] http://www.lgeringer.pl/ Poseł do Parlamentu Europejskiego, Członkini Prezydium Parlamentu Europejskiego, Kwestor. Mieszkanka Wrocławia.

[26] http://www.kominek.in/ – strona lifestylowego blogera Kominka – Tomasza Tomczyka.

[27] http://madamejulietta.blogspot.com/ – adres internetowy blogerki Julii Kuczyńskiej, zajmującej się współczesnymi trendami oraz modą.

[28] Uważany za jednego z pierwszych blogerów w Polsce jest Piotr Waglowski, autora serwisu vagla.pl (1997 rok). W rozmowie z Markiem Jeleśniańskim Piotr Waglowski stwierdza jednak, że nigdy nie uważał się za blogera ponieważ, jak sam twierdzi, “nie wie, co to jest blog”.

[29] http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=kg8HSon8qaI#! – film Bloggersi, udostępniony darmowo przez blogera Kominka na portalu YouTube.com, przedstawiający najpopularniejszych blogerów w Polsce.

[30] ACTA – Anti-Counterfeiting Trade Agreement (pol. Umowa handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrabianymi) – porozumienie wielostronne, mające ustalić międzynarodowe standardy w walce z naruszeniami własności intelektualnej.

[31] art. 115 Prawa autorskiego i praw pokrewnych.

[32] Źródło informacji: http://www.kominek.tv/2011/07/kominek-vs-dr-oetker/

[33] Źródło informacji: http://di.com.pl/news/44439,0,Przemysl_muzyczny_chcial_uciszyc_blogera_Nie_wyszlo.html

[34] Na podstawie informacji: Małecka Anna, Twórca w sieci [w:] Społeczeństwo informacyjne. Aspekty funkcjonalne i dysfunkcjonalne, pod red. Lesława H. Hebera i Mariana Niezgody, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2006, s. 185 – 193

oraz http://www.0100101110101101.org/blog/

[35] http://mojafirma.infor.pl/mala-firma/wlasnosc-intelektualna/695091,Banknoty-a-prawo-autorskie.html

[36] http://mojafirma.infor.pl/mala-firma/wlasnosc-intelektualna/695091,Banknoty-a-prawo-autorskie.html

[37] Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

[38] Wikariak Sławomir, Link poróżnił sędziów: Czy odnośnik do utworu może naruszać prawa autorskie?, 13.06.2014 , http://serwisy.gazetaprawna.pl/prawo-autorskie/artykuly/803538,link-poroznil-sedziow-czy-odnosnik-do-utworu-moze-naruszac-prawa-autorskie.html

[39] Wikariak Sławomir, Link poróżnił sędziów: Czy odnośnik do utworu może naruszać prawa autorskie?, 13.06.2014 , http://serwisy.gazetaprawna.pl/prawo-autorskie/artykuly/803538,link-poroznil-sedziow-czy-odnosnik-do-utworu-moze-naruszac-prawa-autorskie.html

[40] cytat pochodzi z: Lister Martin, Dovey Jon, Giddings Seth, Grant Iain, Kelly Kieran, Nowe Media. Wprowadzenie, przekład: Marta Lorek, Agata Sadza, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego , Kraków 2009, s. 284.

Bibliografia

Literatura:

  1. Cygan Tomasz, Broszura informacyjna Ochrona własności intelektualnej w pigułce, wydana przez Regionalna Izbę Gospodarczą w ramach Priorytetu polityki regionalnej Innowacyjna Gospodarka, Katowice 2010, s. 5 -7, 12. Dostępny w World Wide Web: http://www.chronsukces.pl/pliki/Ochrona_wlasnosci_intelektualnej_w_pigulce.pdf
  2. Kodeks cywilny art. 23, art. 24, Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r.Dostępny w World Wide Web: http://www.kodeks-cywilny.pl/
  3. Kuś Iwona, Senda Zofia, Prawo autorskie i prawa pokrewne. Poradnik przedsiębiorcy. Zmiany prawa w związku z dostosowaniem przepisów do prawa Unii Europejskiej, Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, 2004, s. 9 – 17. Dostępny w World Wide Web: http://www.parp.gov.pl/files/74/81/104/prawa_autorskie.pdf
  4. Lister Martin, Dovey Jon, Giddings Seth, Grant Iain, Kelly Kieran, Nowe Media. Wprowadzenie, przekład: Marta Lorek, Agata Sadza, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego , Kraków 2009, s. 284 – 206.
  5. Małecka Anna, Twórca w sieci [w:] Społeczeństwo informacyjne. Aspekty funkcjonalne i dysfunkcjonalne, pod red. Lesława H. Hebera i Mariana Niezgody, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2006, s. 185 – 193.
  6. Ochrona własności intelektualnej w Polsce, Zespół Prawa Własności Intelektualnej kancelarii Salans, Październik 2011, s. 3 – 7. Dostępny w World Wide Web: www.paiz.gov.pl/files/?id_plik=11539 lub www.salans.pl
  7. Olszański Leszek, Dziennikarstwo internetowe, wydanie pierwsze, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne Spółka Z O.O., Warszawa 2006, s. 152 – 154.
  8. Orliński Wojciech, Summa Blogera [w:] Biblia dziennikarstwa, pod red. Andrzeja Stworza oraz Andrzeja Niziołka, Wydawnictwo Znak, Kraków 2010.
  9. Prawo mediów, Praca zbiorowa pod red. Janusza Barty, Ryszarda Markiewicza, Andrzeja Matlaka, wydanie drugie, Wydawnictwo Nexis Lexis, Warszawa 2008, s. 215 – 216, s. 223 – 226, 236 – 254.
  10. Słownik terminologii medialnej (Pojęcie dziennikarza), Praca zbiorowa pod przewodnictwem Walerego Pisarek, Kraków 2006, s. 45 – 46.
  11. Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. Dostępny w World Wide Web: http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083
  12. Ustawa o prawie prasowym z dnia 26 stycznia 1984 r. Dostępny w World Wide Web: http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024
  13. Dz.U. 1994 nr 24 poz. 83, Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
  14. Wikariak Sławomir, Link poróżnił sędziów: Czy odnośnik do utworu może naruszać prawa autorskie?, 13.06.2014, http://serwisy.gazetaprawna.pl/prawo-autorskie/artykuly/803538,link-poroznil-sedziow-czy-odnosnik-do-utworu-moze-naruszac-prawa-autorskie.html

Źródła internetowe – stan na dzień: czerwiec2014

  1. http://di.com.pl/news/44439,0,Przemysl_muzyczny_chcial_uciszyc_blogera_Nie_wyszlo.html
  2. http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024
  3. http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083
  4. http://obserwator.come.uw.edu.pl/prawa%20i%20obowiazki1.html
  5. http://prawnik.net.pl/content/view/67/97/
  6. http://www.chronsukces.pl/pliki/Ochrona_wlasnosci_intelektualnej_w_pigulce.pdf
  7. http://www.parp.gov.pl/files/74/81/104/prawa_autorskie.pdf
  8. http://www.seo24.com.pl/UserFiles/File/Ustawaoprawieautorskimiprawachpokrewnych.pdf
  9. http://www.uplook.net/prawo-autorskie/wlasnosc-intelektualna
  10. http://www.zaiks.org.pl/druk/60,175,slowniczek_pojec
  11. http://www.kominek.tv/2011/07/kominek-vs-dr-oetker/
  12. http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=DD:11:21:21994A1223%2817%29:PL:PDF
  13. http://www.0100101110101101.org/blog/
  14. http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083#
  15. http://isap.sejm.gov.pl/RelatedServlet?id=WDU19940240083&type=5&isNew=true, http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940240083#.

Tags: , , , , , , , , , ,

One Response “Zakres przedmiotowy i podmiotowy ochrony prawa autorskiego w Polsce”

  1. Kodłuch
    20 czerwca 2014 at 07:40

    Dziękuję za to kompendium informacji!
    Brawo!
    Podeślę kilku zainteresowanym osobom…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

More Stories From Społeczeństwo

Scroll Up